به  هفته اي  نكشيد  ارتباط  من  با  تو

كه  تلخ  شد  سخن  ما  دوباره گويا تو...

خسوف سرد زمين در مقابل تو نشست

هزار  فاصله  افتاد  بين  من  با  تو

به دست باد سپردي طناب روح مرا

و لحظه لحظه مسافت زياد شد تا تو

گره زدي قفست  را  به  بادبادكها

و باد هم كه موافق نواخت پرهات’

از اشتياق  هماغوشي  تو  آب  شدم

شبانه اي كه  نشستي  ميان دريا تو

شبيه عقدهً آتشفشان  سركش  من

دريچه اي به هوس باز كن به رقص آ تو

...و باز باش و قرق كن مسير چشم مرا

و باز  دور  بزن آسمان  ما  را  تو

دوباره بوي حضور تو مي وزد چه كسي

قدم به پيش نخواهد گذاشت من يا تو؟

بجنگ تا تب و تاب به هم رسيدنمان

اگر شده به بهاي به خون تپيدنمان

شكسته باد دل آنكه هيچ وقت نداشت

توان  ديدن  با  يكدگر  پريدنمان

فقط  كبوتر  همسايه  قديمي ما

گريست در غم همراه هم نديدنمان

نشد كه از تو بخواهم دوباره صبر كني

كه لحظه ايست مجال نفس كشدنمان

غرور عقربه هايي! درنگ جايز نيست

بجنگ تا تب و تاب بهم رسدنمان

روزها خاكستري بودند،فصل،فصل بيقراري بود

دردهاي باستاني در جاي جاي شهر جاري بود

آسمان رنگ شرارت داشت،دشت سينه بوي خون مي داد

آبشار از درد مي پيچيد،روزگار سوگواري بود

لشكري از باد مي لوليد،نخل ها از پا مي افتادند

پچ پچي از دشت مي روئيد،بازتاب آه و زاري بود

اسب توفانزاد اقيانوس،بي امان بر صخره ها مي تاخت

زخم هاي گرده ساحل،زير سم موج كاري بود

آفتاب آتش به جان مي رفت،ردپايت بوي رفتن داشت

روزها خاكستري بودند،فصل،فصل بيقراري بود