دست از سر من بر نمي دارد خيال تو

افسونگريهاي تن خوش خط و خال تو

در قبله چشم تو جاري مي كند من را

هر روز صبح و ظهر و شب،صوت بلال تو

سردرگمي هاي من و طوفان و...بي پايان

درياچه چشمان لبريز از سوال تو

موجود دلخواهي كه مي خواهي بساز از من

از كوه برمي خيزد آيا صبح زال تو؟

يا كه يخ نبض تنم را آب خواهد كرد

خورشيد تابستاني گسترده بال تو

هر شب تو را در طرح و شكلي تازه مي يابد

اين شاعر اين افسانه گوي خوش خيال تو

دلواپسي،شب،گريه...يك آغاز تكراري است

دست از سر من بر نمي دارد جدال تو

سكوت مي كنم امشب،شب دگر فرياد

و دست بسته دلم را به عشق خواهم داد

بدون هيچ گداري به آب خواهم زد

سرم فداي تو اي عشق،هرچه باداباد

زشوق آمدنت چشم برنمي دارم

زجاده اي كه مي آيد زناكجاآباد

و پاره هاي ورقهاي خاطراتم را

به يمن آمدنت مي كنم رها در باد

در آسمان غزلهاي من قدم بگذار

تو اي ستارۀ قطبي،نمي روي از ياد

نبرد عاشق و كوه است و تيشه مي بارد

هنوز دست زكندن نمي كشد فرهاد

به سمت عصمت چشم تو كوچ مي كردم

اگر كه اين دل كافر به راه مي افتاد